Kunst als medicijn

Tegenwoordig moet zorg meetbaar zijn en evidence based. In het geval van kunstzinnige vaktherapie beeldend, waarin uniek, individueel en op maat wordt gewerkt is het meten en vergelijken een lastig punt. Hoe meet je creativiteit of de mate waarin iemand vergeet ziek te zijn en ineens warm loopt voor een verrassende inval op creatief gebied? Een zichtbaar effect zijn bijvoorbeeld de blosjes op de wangen, blinkertjes in de ogen, blijheid en moe maar voldaan zijn.

Als pionier heb ik tijdens mijn opleiding kunstzinnige therapie de creatieve therapie als zaadje geplant tijdens mijn stage in het VUmc te Amsterdam op de afdeling medische oncologie. Voorzichtig ging het kiemen, wortelen en groeien.

In het werken met opgenomen volwassen oncologiepatiënten, aan bed of in de familiekamer, had ik ontroerende ontmoetingen en werd ik geraakt door wat zichtbaar wordt in de creativiteit. Je start met een leeg vel, alles is nog mogelijk. Ben je bereid om op weg te gaan? Je kiest een kleur, begint te tekenen of schilderen, je bent bezig, in een andere ruimte die tijdloos lijkt. Men geniet van kleur en wat er op papier ontstaat. Het brengt iets te weeg, een sprank waarvan men niet wist dat het er nog was.

Voor mij is duidelijk dat er een toegevoegde waarde is van kunstzinnige therapie en psychosociale begeleiding van kankerpatiënten. Het inzetten van kunst als medicijn kan ondersteuning bieden voor de kwaliteit van leven van oncologiepatiënten en hun naasten.