Mijn gedicht ‘De rivier van het leven’ staat in mijn boek ‘De kunst van slow living’.
Nu voor de poëzieweek 2026 verscheen mijn gedicht ook bij Platform NAH.
Het thema is het snelle stromen van een rivier als metafoor voor meebewegen en metamorfose als je te maken krijgt met (chronisch) ziek zijn.
Titel: ‘De rivier van het leven’
De rivier van het leven kan heel snel stromen.
Dat ontdekte ik al snel na mijn ongeval.
Het bracht mij op een inner journey.
Gedurende alle ups en downs onderweg.
Maar om mee te deinen op de golven.
Was er moed nodig om op weg te gaan.
Mezelf toevertrouwend aan de stroom van het leven.
De rivier van het leven kan heel snel stromen.
En hoe blijf je dan overeind?
Als kapitein van mijn scheepje aan het stuur.
Vooral meebewegend met stormachtig weer.
Rouwde ik om mijn vroegere ik.
Loslaten van wat niet meer was.
Ik had tijd nodig om mezelf weer uit te vinden.
Mezelf toevertrouwend aan de stroom van het leven.
De rivier van het leven kan heel snel stromen.
Of stilstaan midden in het oog van de orkaan.
Vol aandacht ontdekte ik mijn kern van stilte.
Daar kon ik stilstaan en mezelf bij elkaar rapen.
Dat bracht helderheid in alle turbulentie.
Mezelf toevertrouwend aan de stroom van het leven.
De rivier van het leven kan heel snel stromen.
Al luisterend naar mijn eigen hartenklop.
Leerde ik mijn ware noorden kennen.
Onderzocht ik wat mij energie kon geven.
Op een nieuwe manier ging ik de diepte in.
Alles schreef en tekende ik van me af.
Gelukkig kwam mijn energie langzaam weer wat op gang.
Mezelf toevertrouwend aan de stroom van het leven.
De rivier van het leven kan heel snel stromen.
Door steeds terug te keren naar mijn innerlijke bron.
Maakte ik een ontdekkingsreis met nog onbekende bestemming.
Een innerlijke zoektocht in het hier en nu.
Met genoeg ruimte voor diepgang en creativiteit.
Schrijven was mijn therapie tijdens deze healing journey.
Steeds kleine stapjes zettend en blijven voelen.
Vooral het resultaat loslaten en genieten van onderweg zijn.
Tijdens pijn en ongemak hoopvol blijven vertrouwen.
Mezelf toevertrouwend aan de stroom van het leven.
Dit gedicht heb ik ook voor je voorgelezen op voorleesvrijdag deel 3.
0 reacties